voor zingeving,  spiritualiteit en ontmoeting, omdat leven meer is …

TERUGBLIK ACTIVITEITEN 2024 JANUARI - JULI
Scrollt u door om alles te zien - U kunt de foto's vergroten door erop te klikken.

26 februari 2024: NATIONAAL PROGRAMMA HEERLEN NOORD.

Op maandag 26 februari heette Huib Joosten namens de DE DRIE RINGEN een 22-tal bezoekers welkom voor een lezing over het Nationaal Programma Heerlen Noord (NPHLN) gegeven door Victor Eurlings, stafmedewerker. Deze lezing kreeg een bijzonder cachet door het werkbezoek aan Heerlen Noord van Koning Willem Alexander een week tevoren. Huib sprak zijn spijt erover uit dat de Koning niet even was gebleven voor deze lezing, want hij had hem graag verteld over het mooie en gevarieerde programma van DE DRIE RINGEN.

Victor begon de lezing optimistisch, over het prachtige gebied Heerlen Noord met een rijke romeinse geschiedenis, kasteel Hoensbroek, de Brunssumerheide en mooie waterpartijen die roepen om een prachtige groene verbinding met de stad ter bevordering toerisme, beweging en goede gezondheid.

Maar naarmate de spreker inzoomde op het gebied Heerlen Noord en haar bewoners, werd ook een zeer negatief beeld zichtbaar.
Van de 5 armste wijken van de provincie Limburg liggen er 4 in Heerlen Noord. Heerlen bezet de laatste plaats op de landelijke leefbarometer 2020. Een barometer waarop de vijf belangrijkste onderdelen van leefbaarheid in beeld worden gebracht.
1) LEREN:
Laaggeletterdheid: Nederland 12% - Heerlen Noord 20%
Deelname aan voor of vroegschoolse voorziening: Nederland 90% - Heerlen Noord 54 %
Vroegtijdige schoolverlating Nederland 1,9% - Heerlen Noord 4,6 %
Hier worden de jongste kinderen meteen op achterstand gezet.
2) INKOMEN:
Schuldenproblematiek:  Nederland 8% van de huishoudens – Heerlen Noord 17% en de bijstandsdichtheid in Heerlen Noord is een van de allerhoogste van Nederland
3) GEZONDHEID
De levensverwachting van een kind dat in Heerlen Noord wordt geboren ligt 6 jaar lager dan in de rest van Nederland. Heerlen Noord kent een hoger aandeel rokers en overmatig drinkers. Met heeft weinig lichaamsbeweging met onder andere een, naar verhouding erg hoog percentage mensen met obesitas.
Heerlen Noord is landelijk het duurste gebied wat betreft de zorgkosten per hoofd van de bevolking.
4) WONEN EN OPENBARE RUIMTE
Heel veel woningen zijn in slechte conditie, achterstallig onderhoud, leegstand en overlastpanden. Veel particuliere verhuur
De gemiddelde WOZ waarde in Nederland bedraagt  €290.000,--. In Heerlen Noord €135.000,-- en landelijk bedraagt het aantal woningen met de laagste energielabels D-G 33%, in Heerlen Noord 48%
5) VEILIGHEID
Landelijk voelt 14% van de bewoners zich onveilig in de eigen buurt, In Heerlen Noord is dat 48% en landelijk ligt het misdaadcijfer per 1000 inwoners op 14, en in Heerlen Noord op 22.

Heerlen Noord is dan ook opgenomen in een Landelijk Programma, samen met nog 19 andere buurten in Nederland die te kampen hebben met vergelijkbare problematiek. In deze 20 wijken samen wonen 1,3 miljoen mensen.
Men werkt in een Alliantie samen met bewoners, bedrijven, scholen, verenigingen en overige maatschappelijke organisaties en overheden om de grote sociale achterstanden in Heerlen-Noord in te halen. Men legt ook verantwoording af aan die Alliantie. De gemeente is daarbinnen één van de partners. Er wordt hard aan gewerkt om zoveel mogelijk inwoners van Heerlen Noord te bereiken, op alle mogelijke manieren. Men werkt aan een netwerk van ‘natuurlijke leiders’ binnen de buurten en er zijn heel veel betrokken vrijwilligers actief. Lokale initiatieven worden gestimuleerd en ondersteund. Belangrijk is de mensen weer perspectief, vertrouwen in de toekomst  en zelfvertrouwen terug te geven en zoveel mogelijk capaciteiten en energie binnen de buurt te genereren om dit te bereiken. Het doel is om ervoor te zorgen dat het voor de levenskansen en gezondheid van de kinderen die over 25 jaar worden geboren niet meer uitmaakt of je in Heerlen-Noord of ergens anders in Nederland het levenslicht ziet. Gelijke kansen voor iedereen.
Dat vraagt een langjarige aanpak. Helaas zijn er vanuit Den Haag slechts voor 2 à 3 jaar financiële middelen gegarandeerd. Dat is, zoals Koning Willem Alexander terecht opmerkte, bepaald ‘een mismatch’.
Behalve de inspanningen van alle betrokkenen binnen de wijk gaat er dus helaas ook veel energie naar het lobbyen voor zoeken naar financiële steun.
Deze inhaalrace is geen sprint maar een marathon. Zoveel is duidelijk geworden
Wat een uitdaging!
Na deze boeiende lezing, was en een pauze voor een koninklijk aangekleed kopje koffie, verzorgd door onze onvolprezen Orma, hetgeen door een ieder bijzonder werd gewaardeerd.
Na de pauze was er gelegenheid tot het stellen van vragen en plaatsen van opmerkingen.
Hier werd door velen gebruik van gemaakt. Bijzonder waardevol was het dat diverse bewoners van de wijk aanwezig waren, alsook mensen die in de wijk werken of gewerkt hadden.
Hun inbreng in de discussie was verrijkend en er werden ook ter plekke contacten gelegd.
Al met al een zeer boeiende, soms pijnlijk verhelderende en daarmee geslaagde avond!

Wilt u meer weten over NPHLN? U vindt alles op hun WEBSITE.

15 februari 2024: SAMEN ETEN & SAMEN KIJKEN - BELFAST

Toen de lunch volgens afspraak om 12:45 startte had de vrijwilligersgroep van stichting DE DRIE RINGEN al enkele onvoorziene problemen moeten tackelen, maar uiteindelijk verliep alles zoals gepland. De snert paste wellicht niet helemaal bij deze lenteachtige 15e februari, maar smaakte er daarom niet minder om. Complimenten alom van de 40 deelnemers voor Orma en haar helpers.
De film ‘BELFAST’ toonde het strijdtoneel tussen katholieken en protestanten in 1969 in Noord Ierland, gezien door de ogen van het negenjarige jochie Buddy, een kind dat tussen alle shit door ook gewoon z’n huiswerk moet maken, verliefd is op een mooi klasgenootje, samen met z’n leuke opa en oma bespreekt hoe hij dat meisje imponeert en met z’n ouders, broer en grootouders magische momenten in de bioscoop beleeft. Er is geweld, maar er is vooral leven, liefde, de dagelijkse gangetjes, ruzietjes en buurtfeestjes. En natuurlijk de moeilijke keuze tussen blijven of vertrekken uit Ierland.
Na afloop van deze ontroerende film ontstond er een levendig tafelgesprek. Er werd ingegaan op de situatie zoals getoond in de film en de hedendaagse strijdtonelen op moeder aarde. Het thema dat in de film aan de orde werd gesteld is helaas nog steeds actueel. Zoals Buddy in de film heen en weer werd getrokken in het bloedige conflict in Belfast, zo zullen er ook momenteel op wereld radeloze kinderen en ouders zijn die niet weten hoe ze zich kunnen beschermen tegen de dood en verderf zaaiende conflicthaarden. Ook de rol van geestelijke leiders kwam aan de orde. Enkele deelnemers wisten uit eigen ervaring te vertellen hoe moeilijk het in hun eigen leven is geweest om als aanhanger van het ene geloof (hetzij katholiek of protestant) te vertoeven in het andere kamp. We beseffen dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we over dit soort onderwerpen als grote groep nu rustig van gedachten kunnen wisselen.

01 februari 2024: BLIND VERTROUWEN

Op deze woensdagmiddag waren 18 personen naar de Pelgrimskerk in Treebeek gekomen om te luisteren naar het boeiende levensverhaal van Esther Crombag.
Zoals aangekondigd in de uitnodiging zou het een verhaal worden van begrip, onbegrip, hoop, vertrouwen, kansen en het realiseren van doelen. Van licht naar donker en weer terug naar (een ander soort) licht. Dat heeft Esther zeker waargemaakt en meer dan dat!!
Na een introductie door Marina begon Esther te vertellen over de manier waarop ze als 11 jarig meisje van het ene moment op het andere blind werd. De boosdoener was een grote cyste op haar oogzenuw, net op de plek waar de zenuwen van het rechter en linker oog bij elkaar komen. Deze is verwijderd via een operatie, maar de oogzenuw kon niet hersteld worden en ze kreeg de boodschap dat ze voor haar hele leven blind zou zijn.
Na de eerste schok en ongelofelijke verwarring is het haar stap voor stap gelukt krachtig, positief en vol vertrouwen in het leven te staan.
Na een periode op het blindeninstituut in Grave, waar ze zich heel prettig en veilig voelde is ze op initiatief en met ongelofelijk veel steun van haar ouders naar een gewone middelbare school te gaan, in die tijd nog niet echt gebruikelijk. En er was ook maar één school die het aandurfde. Maar daar zette men er zich voor in haar zo goed mogelijk te begeleiden. Ze moest hard knokken om het braille lezen op tempo onder de knie te krijgen. Haar vader heeft haar in die tijd eindeloos haar schoolboeken voorgelezen.
Tenslotte bereikte ze in kleine stapjes haar ultieme doel: rechten studeren aan de universiteit van Maastricht. Ze deed dit via de MAVO, HAVO en HBO. Deze manier paste goed in haar beschouwing over het stellen van doelen: Door het iedere keer nastreven van kleinere tussendoelendoelen, kun je je leven beter vorm geven dan door meteen het hoogste doel te willen bereiken, want dan zul je eerder afhaken als iets tegen zit.
Bij het begin van haar studie aan de universiteit kreeg ze trouwens met veel onbegrip te maken. Men gaf haar geen vertrouwen, maar stelde de eis dat ze in één jaar haar propedeuse moest halen. anders moest ze ophouden (NB voor ziende studenten gold in die tijd nog geen beperkte studietijd, die mochten desnoods vier jaar over hun propedeuse doen!). Door haar frustratie hierover ging ze extra hard aan het werk en behaalde niet alleen haar propedeuse, maar studeerde zelfs binnen 3,5 jaar cum laude af. Daarna ging ze als docent Staats- en Bestuursrecht aan de slag op de universiteit.
Haar doorzettingsvermogen uitte zich ook op een andere manier. Ze kreeg de kans om de wielersport te gaan beoefenen op en tandem. Per toeval kwam ze iemand tegen in haar dorp (Berg en Terblijt) die deze sport beoefende. Omdat ze zo lang niet gesport had, was het voor haar een uitdaging. Zij stortte zich hierop en bereikte weer in kleine stappen haar doel. Ze werd vier maal Nederlands Kampioen op de tandem. Ze benadrukte, dat het bij het beoefenen van deze sport heel belangrijk is te vertrouwen op je ziende partner vóór op de tandem, letterlijk blind vertrouwen!
Ook beklom zij per tandem een aantal keren de Alp d’Huez voor het KWF (Alp d'Huzes) en haalde duizenden euro’s op voor het kankerfonds. Hiervoor had ze getraind op de Mont Ventoux in de Provence, zichzelf onderweg ook weer tussendoelen stellend omdat er geen eind aan die berg leek te komen.
Langzamerhand kreeg ze naamsbekendheid door haar sportprestaties en ze werd in 2014 uitgeroepen tot Limburgse Vrouw van het Jaar. Ook schreef ze een boek over haar levensloop (Blind Vertrouwen) om andere mensen met een beperking een riem onder het hart te steken: blijf optimistisch bij tegenslagen en focus je op wat je wel kunt.

Ze vertelde hierna vol passie over haar blinde geleidehonden. De opleiding van deze honden is heel kostbaar. In totaal wel zo’n €40.000,00. Gelukkig wordt een groot gedeelte van de kosten vergoed door de zorgverzekering, maar er blijft nog veel over om zelf te betalen. Vandaar dat ze zich inzet voor het KNGF (Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds).

Haar lezing had ondanks het zware onderwerp een vrolijke noot: zo vertelde ze, dat haar nieuwe geleidehond, die ze nu drie jaar heefy, opgeleid is in coronatijd. Hij heeft dus niet kunnen leren in de rij te staan, die er in die tijd immers nergens was, en stevent daarom steeds rechtstreeks op de kassa af, de rij wachtende mensen netjes omzeilend!!

NB Het boek van Esther is te koop voor €25,00 (de opbrengst is ook hier voor het KNGF). Een aantal aanwezigen hebben het gekocht. Mocht u interesse hebben, dan kunt u HIER het via DE DRIE RINGEN bestellen.

27 januari 2024: VRIENDEN/DONATEURSMIDDAG

Op zaterdag 27 januari vond de traditionele Vriendenmiddag plaats, die was verplaatst van 21 oktober 2023 naar deze datum. In zijn openingswoord vroeg Leo of men nog wist waarom de Vriendenmiddag was verplaatst, en ja, het goede antwoord kwam al snel: vanwege de financiële situatie bij de Stichting Landgoed Slot Schaesberg. De brug was daarom al snel geslagen naar het dankjewel aan alle aanwezigen die helpen dat we als DE DRIE RINGEN nog steeds in staat zijn een mooi programma aan te bieden tegen lage entreeprijzen.
Met een korte terugblik op de recente activiteiten, zoals het interview met Emile Roemer, en de filmmiddag over de val van Srebrenica in aanwezigheid van een militair die destijds als blauwhelm ter plekke aanwezig was, was het tijd om middagprogramma aan te kondigen. De Limburgse zanger en schrijver Ruud Verhoeven vervulde hierbij de hoofdrol.
Dat Ruud een ervaren entertainer is, werd duidelijk omdat hij direct refereerde aan onze Gouverneur en de oorlog situatie in Bosnië. Vanaf het eerste moment dat zijn melancholische stem door de microfoon klonk had hij de bezoekers in zijn greep. Hij vertelde over zijn voorliefde voor het Franse chanson, m.n. Jacques Brel, en hoe hij tot de vertalingen in het Limburgs dialect was gekomen. Soms vertaalde hij deze liedjes letterlijk, maar hij nam ook de vrijheid om er een andere keer een totaal nieuwe tekst van te maken. Meerdere, in oorsprong Franse liedjes zouden in onze streektaal voorbijkomen, waarbij in de zaal de emotionele snaar regelmatig werd geraakt.
Toen was het tijd voor een pauze met lekkere versnaperingen en koffie, thee en drankjes. Het gebak van Orma werd erg gewaardeerd en smaakte heerlijk.
Voor Ruud weer zou optreden, droeg Marina een samenvattende tekst voor van het boek “Als ik het leven over kon doen” van Bronnie Ware. Deze Australische verpleegster interviewde veel mensen op hun sterfbed. Zij vertelden waar ze dankbaar voor waren, maar vooral ook waar ze spijt van hadden. Door nu kennis te nemen van deze punten van spijt, kun je mogelijk voorkomen om in diezelfde situatie te geraken.
Ruud pakte daarna weer de microfoon en ging in op de tekst over het levenseinde. Hij zong een liedje dat hij gemaakt had in opdracht van zijn schoonbroer die deze tekst wilde zingen voor zijn geliefden vóór hij zou overlijden door euthanasie. Ook een ander Limburgs liedje was heel ontroerend, zoals van de stoere Sjaak die zijn leven vooral een ijzige rol had gespeeld, maar die helemaal ontdooide toen hem op latere leeftijd zijn eerste kleinkind in de armen werd gelegd.
Na de pauze waarin we wederom konden genieten van koffie, thee, drankjes en hapjes was het de beurt aan Huib om de bijzondere tekst van Erich Fried op te dragen: liefde, het is wat het is.
Er volgde het laatste optreden van Ruud Verhoeven, die dankbaar gebruik maakte van het opstapje over de liefde. Zonder probleem kreeg hij de 30-tal bezoekers in de zaal aan het meeklappen en meezingen.
In zijn slotwoord deed Leo een oproep aan de aanwezigen om vooral te blijven doneren, reclame te maken en om te overwegen om jezelf als vrijwilliger aan te melden bij DE DRIE RINGEN.
Na afloop werd er nog wat gekletst en gedronken en er mochten veel complimenten over de mooie middag in ontvangst worden genomen met de centrale boodschap: goed gedaan en ga zo door!

23 januari 2024: QUO VADIS AÏDA

Bij het samenstellen van het filmprogramma voor 2023/2024 kwam ook de film ‘Quo vadis Aida’ voorbij. Het is een Bosnische film uit 2020, geregisseerd en geschreven door Jasmila Žbanić. Het scenario is gebaseerd op de Val van Srebrenica in 1995. De film beschrijft een paar dagen uit het leven van Aida, een vertaalster voor de Verenigde Naties in het kleine stadje Srebrenica in Bosnië tijdens de Bosnische Burgeroorlog. Als het Bosnisch-Servische leger van generaal Ratko Mladić de stad overneemt, behoort haar familie tot de duizenden burgers die onderdak zoeken in het VN-kamp van Dutchbat. De film werd veelvuldig onderscheiden.
De dramatische gebeurtenissen in Srebrenica en met name de rol van Dutchbat, de Nederlandse blauwhelmen onder het commando van de VN, zou jarenlang gespreksonderwerp zijn in de media. Er volgde een officieel onderzoek dat zeven jaren duurde. In 2002, kort na de publicatie van het rapport dat zware kritiek leverde op de politieke en hogere militaire leiding, bood premier Kok het ontslag van de regering aan. 
De programmaraad van DE DRIE RINGEN stond voor een dilemma: enerzijds was te film te goed om het onze deelnemers te onthouden; anderzijds is de film zo aangrijpend dat ze de vertoning niet in het gebruikelijke format wilden gieten van eerst een gezellige lunch en daarna samen naar de film kijken. Het idee werd geopperd om te proberen een soldaat van Dutchbat te achterhalen die destijds ter plekke bij de gebeurtenissen betrokken was. Dit resulteerde in een zoektocht die leidde naar René Houben, destijds als soldaat 1e klas van 19 jaar aanwezig op het onwerkelijke strijdtoneel in Srebrenica.
Na afloop van de film was iedereen duidelijk aangedaan. Zwijgend werd er nog een kopje koffie/thee en cake geserveerd. Het was opmerkelijk stil in de zaal. De veteraan René Houben werd geïntroduceerd, hij stapte voor de groep en vertelde over zichzelf. Geëmotioneerd en open ging hij in op de manier hoe hij destijds de gebeurtenissen heeft ervaren en de jaren  erna toen het voorval continu de aandacht trok in de media. Over de de machteloosheid van de VN-troepen. Hij zou daarna nog enkele keren worden uitgezonden voor een vredesmacht. Recentelijk is hij terug geweest naar Srebrenica en de omringende plekken. Deze bezoeken helpen bij het alsnog verwerken van de gebeurtenissen. Het nu vertellen van het verhaal van toen aan geïnteresseerde bezoekers ondervindt hij ook als heilzaam.
In 2019 heeft hij samen met zijn partner Sandra de Stichting Veteranen Ondersteunings Groep (V.O.G.) Nederland te Kerkrade opgericht. De stichting bevordert structureel de uitwisseling van steun en kennis tussen veteranen. Ze geeft praktische ondersteuning in tal van activiteiten en projecten in de nabije omgeving.
Op de vraag of hij spijt heeft dat hij toentertijd als jonge jongen is ingetreden als beroepsmilitair zei hij: “Nee, ik heb veel geleerd en heb zeker geen spijt”. Na deze woorden werd René hartelijk bedankt voor zijn moed om hier aanwezig te zijn en de vele vragen te beantwoorden. Onder applaus werd hem een presentje overhandigd. Het was voelbaar dat de deelnemers evenmin spijt hadden dat ze op deze bijzondere middag aanwezig waren geweest.

13 januari 2024: NIEUWJAARSBIJEENKOMST MET EMILE ROEMER

Deze mooie middag waarvoor ruim 70 mensen naar De Ark in Schaesberg waren gekomen, begon met een welkomstwoord van onze secretaris Orma de Graaf aan de heer Roemer en alle aanwezigen. Zij gaf een korte uitleg over DE DRIE RINGEN, waarbij verbinding een grote rol speelt.
Het was dan ook heel bijzonder, dat in het verhaal en de antwoorden van de heer Roemer juist deze verbondenheid een grote rol speelde.
Onze voorzitter Leo Arets leidde het gesprek in de stijl van College Tour.
Hij begon met te zeggen dat het voor de Stichting DE DRIE RINGEN een oprechte eer was, dat hij voor deze bijeenkomst de Commissaris van de Koning en Gouverneur van Limburg, de heer Emile Roemer mocht aankondigen.
De vragen zouden toegespitst zijn op de persoon Roemer, wat hem drijft en hoe hij in het leven staat.
Hij opende, heel toepasselijk, met een vraag over de op 2 januari uitgesproken nieuwjaarsboodschap van de gouverneur, die in heel Limburg erg goed ontvangen was. Daarin spreekt hij zijn waardering uit voor de samenleving in Limburg, waar het verenigingsleven bloeit en de mensen nog oog hebben voor elkaar met als conclusie dat Nederland wat meer Limburg kan gebruiken (achteraf heeft hij wel een Belgische collega uit moeten gerust stellen dat het niet om een uitbreiding van Limburg ging waarbij Nederland Belgisch Limburg zou moeten inlijven). Zijn boodschap op dit vlak: “Heb oog voor je buren”.
Op Leo’s vraag of de grote waardering voor zijn Nieuwjaarsspeech één van de recente hoogtepunten uit zijn carrière was, antwoordde Emile Roemer heel gevat, dat het hoogtepunt de uitnodigingen voor deze bijeenkomst van  DE DRIE RINGEN was!!
Toen hem werd gevraagd of hij zijn speeches zelf schrijft, legde hij uit, dat hij er samen met een team aan werkt, en dat er in het ontstaansproces veel wordt  ‘gepingpongd’, geschaafd en gepolijst en dat hij pas tevreden is als, soms pas op het laatste moment, dat wat er staat een weerslag is van zijn eigen gedachten.
Leo ging hierna in op het persoonlijk leven van onze gast en schetste een korte biografie.
Heel verwonderlijk: Emile houdt van heavy metal muziek (die hij vooral luistert als hij alleen thuis is). Maar samen met zijn vrouw kan hij ook genieten van klassieke werken en is hij een liefhebber van Harmonie-muziek. Zelf speelt hij, momenteel te weinig, saxofoon!
Eveneens verrassend is het feit dat hij uit een gedegen Rooms Katholiek Brabants gezin komt en toch gekozen heeft voor de Socialistische Partij. Zijn motivatie daarbij was: als je iets vindt moet je dat ook handen en voeten geven en iets doen. Zijn ouders waren ruimdenkende mensen. Heel trots is hij op zijn moeder die zich enorm heeft ingespannen voor de emancipatie van vrouwen op het platteland. Pas later in zijn leven, toen zijn vader al was overleden, vernam hij uit artikelen in kranten en tijdschriften dat deze nauw betrokken is geweest bij het Verzet in de Tweede Wereldoorlog waarbij hij hulp verleende aan onderduikers. Hij ervaart het als een gemis dat zijn vader daarover nooit heeft gesproken en dat hij hem daar niets meer heeft kunnen vragen.
Onze gast straalde helemaal, toen Leo vertelde dat hij gelezen had, dat hij twee kleinkinderen had. Hij is vast een heel goede opa!
Op de schets van Leo over de verkiezingscampagne in 2012, die in de peilingen aanvankelijk een hoogtepunt leek te worden maar daarna een deceptie werd, vertelde Emile dat de Haagse politiek een heel harde leerschool was geweest. Hij heeft het ervaren als machtspolitiek waarbij alles uit de kast wordt gehaald om te winnen en de ander te beschadigen, waarbij de inhoud niet meer van belang blijkt te zijn.
Ook uit de zaal kwamen interessante vragen: over zijn persoonlijke opvattingen van het leven, de vrijheid in ons land, de onvrede en armoede in bepaalde wijken van Heerlen, de energietransitie en over de monarchie. Daarop kregen zij oprechte antwoorden. Wat de monarchie betreft kwam een tweeledig antwoord. Als Emile Nederland opnieuw zou mogen inrichten zou hij niet voor deze vorm kiezen, maar van een herinrichting door de Limburgse Gouverneurs is geen sprake en in zijn functie ziet hij ook de voordelen, zoals de verbinding die de vorst schept tussen de mensen en zeker ook de economische aspecten bij een bezoek aan andere landen. Hij is er dan ook zeker geen voorstander van om het kind met het badwater weg te gooien. Op Leo’s opmerking dat de koning ons in elk geval een goede Gouverneur had gestuurd, pareerde Emile dat hij niet door de vorst was gestuurd maar dat deze het wel had goedgekeurd.
Bewust heeft hij ervoor gekozen om in het noordelijkse puntje van de provincie te gaan wonen om zo Gouverneur van alle Limburgers te zijn en zo dagelijks de hele provincie twee maal te doorkruisen waarbij het heel eenvoudig is contacten in de hele provincie te maken en te onderhouden. De rode draad in wat hij vertelde is steeds de verbinding tussen mensen. Het woord SAMENleving is niet voor niets ontstaan. De mens kan zich alleen ontplooien samen met anderen en alleen samen kun je waardevolle zaken tot stand brengen.
Op een vraag over de euregio zei hij dan ook, dat Limburg hier een groot voordeel heeft. Het ligt midden in een gebied van grenzen: uniek in ons land. Dat inspireert tot veel samenwerking, op politiek, economisch en maatschappelijk niveau. Hij gaf het voorbeeld van de Technische Hochschule uit Aken, de grootste Technische Universiteit van Europa. Kortgeleden is een faculteit hiervan geopend in Heerlen en de verwachting is dat er meer zullen volgen. Soms blijken er tussen samenwerkingsplannen en de uitvoering daarvan wetten in de weg staan en praktische bezwaren. Zijn missie daarbij is om de praktische bezwaren op te lossen en de wetten aan te passen.
Op een van de laatste vragen, wat voor hem het belangrijkste was in het leven, antwoordde hij: zichzelf in de spiegel in de ogen te kunnen kijken en weten dat hij alles oprecht en naar eer en geweten had gedaan. Een prachtige typering van deze integere persoon.
Alle aanwezigen waren onder de indruk en hij werd door hen beloond met een denderend applaus. DE DRIE RINGEN had nog wat kleine blijken van waardering voor hem: een Vinylplaat met zijn favoriete muziek, een voorleesboekje voor zijn kleinkinderen en een voederbord voor de vogeltjes in zijn tuin in Gennep.
Na dit formele gedeelte was er gelegenheid om elkaar een goed nieuwjaar te wensen onder het genot van een hapje en een drankje. De zelfgemaakte lekkernijen van Orma vielen erg in de smaak. Het was voor DE DRIE RINGEN een geweldig begin van het jaar 2024! Dat belooft wat voor de toekomst.


E-mailen
Bellen