centrum voor spiritualiteit en zingeving ... omdat leven meer is …

VEERTIGDAGENTIJD - QUARANTAINE

 23 maart 2020

Eb  Vasalis, Vergezicht en gezichten  

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
Iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.
Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?

 

DE RAGFIJNE GEUR VAN PIOENEN
Uit:  Meditaties van de ziel  van Marcel Barnard

Zachtjes voelen mijn vingertoppen het ongelijke oppervlak van de oude boereneettafel. De droge planken kieren. Scheuren en gaten zijn met kleine stukjes hout gedicht, anonieme sporen van een timmerman ergens in de Pyreneeën meer dan twee eeuwen geleden. Langzaam dringen kleine verhalen en vage beelden door de poriën van mijn huid mijn lichaam binnen. Een eenvoudige boerenwoning, een paar geiten en een klein graanakkertje. Rond het middaguur verzamelen zich de generaties om de tafel, mannen, vrouwen en kinderen, bidden haastig een Ave Maria en een Paternoster, dopen hun brood in de schapenjus en drinken hun wijn. Vet van het vlees druipt van de ongeschoren kinnen en de ruwe handen op de tafel. Hun genen bevatten misschien nog sporen van de kathaarse perfecti eenvoudige en ongeletterde mensen in een harde boerensamenleving nog weer vijf eeuwen eerder, op de grens van de dertiende en veertiende eeuw. Ondanks hun naam zijn ze niet perfect en hoeven dat ook niet te zijn. Op het einde van hun leven is er een mysterieuze rite, het consolamentum of de vertroosting, een doop waarbij een boek - onleesbaar en geheimzinnig ontoegankelijk - op hun hoofd wordt gelegd en de poorten van het paradijs voor hen opengaan. 

We zitten midden in de Randstad om dezelfde tafel als die boerenfamilie in het Frans-Spaanse grensgebied twee eeuwen geleden en bidden diezelfde woorden. Onze Vader... Op een geheimzinnige manier worden we opgenomen in een wolk, opgetild in een mysterieuze eenheid, stijgen uit boven ons huis, de stad waar we leven, de gemeenschap waarin we geworteld zijn, het land waar we wonen, het continent dat het onze is. Het duizelt me als ik daaraan denk. We zijn niet alleen. We bidden die oude woorden en de hele wereld, de hele kosmos omgeeft ons zoals in de hemel, zo ook op aarde. We ontstijgen het uur waarop we bidden, de korte tijd dat we leven, en worden een met wie vóór ons dezelfde woorden prevelden, met wie ze na ons zullen mompelen of zingen of zeggen, mensen die ik nooit gekend heb en nooit zal kennen tot in eeuwigheid. Ik kijk de kring rond, de anderen houden hun handen samen, hun ogen dicht, hun hoofd licht naar voren. De woorden dalen af tot in de donkere krochten van ons hart en stijgen op tot boven de verlichte regionen van ons verstand, en ze dolen en zweven daar rond, hinderlijk of bemoedigend. Ze reiken in tien regels meer aan dan we in ons hele leven kunnen bevatten. De gedeelde woorden scheppen een verbondenheid die groter is dan ik kan zien, zwaarder dan ik kan dragen en lichter dan ik kan bevatten. We bidden aan onze rijkgevulde tafel de woorden die een hongerlijder in Afrika op ditzelfde uur ook bidt, - geef ons heden ons dagelijks brood. Door die woorden te bidden word ik, een verschrikkelijke gedachte, ook een met een dictator ergens op deze wereld omdat hij op ditzelfde uur diezelfde woorden zegt uw wil geschiede: het kwaad is nooit buiten mij - verlos ons van het kwade. Zijn gemartelde gevangene bidt dat nu ook, hopend op wraak. Onze kleine kring rond de tafel is opgenomen in een veel grotere kring. We bidden samen met de driftige manager en zijn onheus bejegende secretaresse, de straatarme aidspatiënt en de rijke aandeelhouder van de  de farmaceutische industrie, het misbruikte kind en de dader die het kapotmaakt, de broodmagere oude man in het vluchtelingenkamp en de volgevreten dikzak bij de Mac, de vrome prediker en de misleide vrouw die de hoer moet spelen. We worden in een paar zinnen schoften en slachtoffers, en krijgen  ook nog een taal aangereikt die over en door dat alles heen erom smeekt dat niet schuld maar vergeving het laatste woord is in ons leven - vergeef ons onze schulden – en in dat van anderen – zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven. Ze laten me  zeggen dat we een andere wereld verwachten, God mag weten waar vandaan – uw koninkrijk  kome. Zo zitten we daar en roepen ween naaaan uw naam worde geheiligdMet al die mensen die in het verleden en nu en in de toekomst overal op deze aarde die woorden zeggen stellen we ons tegenover een naam die ons tot  in de krochten van onze ziel verantwoordelijk houdt  en ons een taal in de mond geeft waardoor de poorten van het paradijs opengaan kracht en heerlijkheid, tot in eeuwigheid.

LEES VOORAL DEZE MOOIE TEKST IN ZIJN GEHEEL HIER VERDER !!


RECEPT UIT DE HAMSTERVOORRAAD Groente-frittata
Hamster-ingrediënten: doperwtjes/worteltjes uit pot/blik, eieren

Fruit een gesnipperde ui zachtjes in wat boter in een koekepan die ook in de oven kan. Kluts 6 eieren los met 1 theelepel kerriepoeder, zout, peper en wat reepjes verse munt. Laat 1 pot/blik met doperwt-jes/wortels uitlekken en snij de wortels in plakjes. Meng de groente door de uien in de pan, giet dan het eimengsel erover. Zet de pan ± 20 minuten in een voorverwarmde oven (175 °C) tot de bovenkant gestold is. 


NEEM DEZE MAATREGEL SERIEUS!!

TERUG NAAR VEERTIGDAGEN - QUARANTAINEPAGINA