centrum voor spiritualiteit en zingeving ... omdat leven meer is ...

Parabel van De drie ringen

Er was eens een man die een ring bezat, waarvan een wonderlijke kracht uitging. De ring maakte de drager tot een goed en wijs mens, geliefd bij God en geliefd bij de mensen. Deze bijzondere ring had hij gekregen van zijn vader, die daarbij gezegd had dat hij hem moest doorgeven aan de zoon van wie hij het meest hield.

Maar deze vader had drie zonen. Hij hield van hen alle drie evenveel en daarom vroeg hij zich af aan wie hij de ring het beste kon toevertrouwen. De ene dag leek de oudste zoon de meest geschikte persoon, de volgende dag de tweede, later weer de jongste zoon. Soms hadden de zonen ruzie met elkaar en waren ze niet in staat elkaar te vergeven en vrede te sluiten. Ook gebeurde het wel eens dat de ene zoon betrouwbaarder bleek te zijn dan de andere. Maar wie het beste de drager van de ring zou kunnen zijn ...... nee dat wist hij niet.

Toen hij voelde dat hij niet lang meer zou leven, liet hij een goudsmid bij zich komen. Hij liet hem de ring zien en zei: "Maak er twee bij, die er precies op lijken." De goudsmid was een meester in zijn vak en hij slaagde er zo goed in dat de vader zelf niet meer kon zien welke van de drie ringen de echte was. Dat wilde hij ook niet meer weten.  

's Avonds liet de vader zijn drie zonen bij zich komen. Eén voor één gaf hij ze zijn zegen en één voor één schoof hij ze een ring om de vinger en zei: "Wie nu de echte ring draagt weet niemand, maar dit is mijn opdracht aan jullie alle drie: leef zo alsof je de drager van de echte ring bent. Heb elkaar lief, wees verdraagzaam en barmhartig"